Dag 292

Vandaag staat lunchen en wandelen met mijn moeder op de planning. Hoewel we pas om 12:00 hebben afgesproken dacht ik niet uit te kunnen slapen. Ik had voor de zekerheid mijn wekker gezet, nou dat was maar goed, maar ik werd gelukkig nog wel net voor de wekker uit mezelf wakker.

Nog snel even een route uitzoeken, daar was het nog niet van gekomen, eten douchen en hup de auto in naar het station. Soms is het dat hoe meer tijd je hebt hoe meer je moet haasten, dat is vandaag ook een beetje maar ik ben er nog ruim op tijd.

Mijn moeder is ook op tijd en aan de goede kant van het station. We rijden gelijk door naar het restaurant ‘De Beren’. Het restaurant gaat om 12:00 uur open dus we zijn de eerste. Ik wil om alle risico’s uit te sluiten (niet alleen Covid!) lekker buiten zitten en dat gaat prima want het weer zit goed mee, we hebben zelfs een lekker zonnetje. Even twijfel ik tussen de wrap met pittige kip en de standaard brood met kroket. Met de brood met kroket kan minder mis gaan in het kader van de voedselveiligheid dus kies ik toch daar voor. Ik ben druk met nog even van alles doen nu het nog kan en ik heb daar in het verleden soms net te veel risico genomen. Uiteindelijk zijn er nooit behandeling niet door kunnen gaan, maar ik heb het mezelf toen wel lastig gemaakt. Morgen chemo, dus toch maar even voorzichtig doen. Dat hoofd, hart, lijf is toch wel echt lastig soms. Mijn moeder kiest voor de tosti met alleen kaas.

De kok heeft het niet druk maar lijkt wel gemotiveerd. Beide gerechten lijken met zorg bereid. Ook mijn boterhammen (echt van die dikke plakken lekker brood) zijn geroosterd, net als de tosti’s van mijn moeder eigenlijk. Ik weet niet of het brood oud is en hij het een beetje heeft opgepimpt of dat hij het extra lekker heeft geprobeerd te maken 🤣. Maakt niet uit met brood kan niet veel mis gaan en nu weet ik zeker dat het goed ontsmet is👍 Het nadeel is wel dat ik nu meer moet drinken om het weg te komen krijgen. Ik bestel gewoon een extra flesje water.

We kletsen heel wat af natuurlijk. Het brood is wat gezakt en ik weet dat de appel crumble hier erg lekker is, natuurlijk met een bolletje caramel ijs en als versiering een kletskop koekje en een chocolaatje. Nu moet ik kiezen, of nu gaan wandelen of toch nog even blijven zitten en nog een toetje nemen. Ik vraag om de desertkaart. We zijn de enige gasten dus.. Uiteindelijk kiezen we allebei voor de appel crumble, en niet voor het wandelen.

Op driekwart begint mijn maag op te spelen, het laatste beetje laat ik staan. Mijn moeder heeft die van haar natuurlijk inmiddels al lang op👍 Het is nu tijd voor een klein wandelingetje. Niet de geplande route maar gewoon even langs de hertjes en door een jaren 70 woonwijk met veel groen.

Dan is het voor mij weer tijd voor een beetje rust, we hebben er drie uur opzitten, dat is wel even genoeg voor nu. Ik breng mijn moeder terug naar het station, tot over 4 weken als ik weer uit mijn grot kom😉

Terug thuis ga ik op mijn bedje liggen, even laatste stukje F1 kijken. Ik heb niet veel gemist lijkt het. Het maagje is helaas toch wel van streek, ik ben blij dat ik mijn laatste beetje toetje niet heb opgegeten! We eten pasta en al rustig etend komt mijn maag toch tot rust en kan ik voldoende eten.

Als ik in bed lig om te gaan slapen komt Julia nog even gezellig kletsen. Morgen moet ik weer vroeg op voor de chemo en Julia gaat morgen brommerrijden met een klasgenootje, dus we gaan op tijd slapen.

Ik heb geen idee of ik overprikkeld ben of dat ik de chemo van morgen toch een beetje spannend vind, maar slapen lukt niet🤨 Ik had besloten dat ik zelf naar Leiden kon rijden maar dan moet ik natuurlijk wel fatsoenlijk slapen.