20. Begin

Elk gezin heeft een begin, het begint met twee mensen die elkaar leren kennen en bij elkaar willen zijn, maar het wordt pas echt een gezin bij het eerste kind.

Fébe zit net als de rest voor de open haard. Het is koud buiten, heel erg koud. Het is vakantie en niemand heeft echt zin om iets te doen. Iedereen hangt een beetje. Hielke zit te lezen, Torne speelt wat met zijn LEGO en Fébe zit net als papa rustig een beetje te dromen. Dat komt niet door het weer, maar door de Internetverbinding die het niet doet. Het hele leven is langzaam tot stilstand gekomen. Fébe vind het eigenlijk wel gezellig zo, iedereen bij elkaar voor de open haard.

“Dit doet me wel een beetje denken aan toen we in Zweden woonden, weet je nog schat?” vraagt mama aan papa. Papa zit een beetje te dommelen, de whisky begint te werken en hij mompelt “ja, ja..”. Fébe is direct alert, hier komt een mooi verhaal aan. “Wat deden jullie in Zweden?” vraag ze. Meer is er niet nodig weet ze uit ervaring, nu komt het hele verhaal vanzelf. Als mama eenmaal begint te vertellen…

Toen papa en mama elkaar een tijdje kenden wilde we gaan trouwen. Alles was geregeld, het zou een groot feest worden. Vlak voor de bruiloft vroegen ze aan papa op zijn werk of hij een jaar een project in Zweden wilde doen. Het leek ons wel leuk, alleen zou het project een week na de bruiloft starten en dan moest hij daar al zijn en er helemaal klaar voor zijn. Ik moest natuurlijk mee maar dat vond ik niet erg. Het lastige was dat we dus niet alleen nog de laatste dingen voor de bruiloft moesten regelen maar ook ons verblijf in Zweden moesten voorbereiden. Waar zouden we gaan wonen? Vlak bij het project, of wat verder weg, wat meer op het platte land? Wat moesten we allemaal meenemen? Het was maar voor een jaar dus moesten we ons huis in Nederland houden? Heel veel dingen om te regelen en om over na te denken. Gelukkig regelde het werk van papa veel voor ons maar toch was het een hele spannende tijd.

De bruiloft was fantastisch, het was een groot feest. Het was ook gelijk een mooie gelegenheid om voor een jaar afscheid te nemen van iedereen. Een dag met heel veel emoties. Natuurlijk beloofde iedereen snel eens langs te komen in Zweden.

De huwelijksreis werd geen zon en zee vakantie maar we gingen met de auto, volgeladen met spullen, naar Zweden. Als ik er op terug kijk was het een super leuke reis. Het was gelijk een goede kennismaking met Zweden. Het is toch anders dan dat je na twee uur vliegen opeens in een andere wereld staat. Het was toch een beetje onze huwelijksreis dus we wilde niet de hele dag rijden. Via hotels en pensions op mooie plekken kwamen we langzaam in de buurt van ons nieuwe huis.

Het huis dat voor ons geregeld was, was echt prachtig. We hadden niet zo heel veel spullen meegenomen dus na een dag was alles uitgepakt. Papa moest gelijk beginnen aan de voorbereidingen van het project en ik… tja, ik had soort van vakantie. Lekker met de auto de omgeving verkennen, boodschappen doen, kennis maken met de buren een paar kilometer verder. Als papa thuis kwam waren we heerlijk samen. Nog geen stress van het project, ons huis midden in de Zweedse wildernis, het was echt fantastisch. We konden de hele dag in ons blootje rondrennen, binnen én buiten. Nu kijkt Hielke even op van zijn boek “Mam!”. Mama lacht. Ik zeg er verder niets over maar ik werd toen wel zwanger van jou. Op papa zijn gezicht verschijnt een grijns. “Toen ik op mijn werk vertelde dat je zwanger was brak er paniek uit.” zegt papa. Mama vertelt dat in Zweden ook de mannen een tijdje thuis mogen blijven als ze een kindje hebben gekregen en dat zou natuurlijk niet handig zijn voor het project. Maar uiteindelijk hebben we het allemaal prima opgelost, het project kon gewoon doorgaan.

Een kindje krijgen is een hele belevenis en in een ander land een kindje krijgen, ver van je familie is extra spannend. Gelukkig hadden we hele leuke buren en de buurvrouw, die al wat ouder was, kwam vaak even helpen. Opa kwam ook regelmatig even een paar dagen langs. Toen Hielke geboren werd was opa er toevallig ook. Niet iedereen die beloofd had langs te komen is uiteindelijk ook komen logeren, maar mama haar beste vriendinnen kwamen regelmatig even logeren. Het idee van het hutje van opa is toen ook ontstaan. Er was een soort van gasten huisje een klein stukje lopen van het huis, verscholen in de rand van het bos. Mensen hoefde dus alleen even te vragen of het huisje dan en dan vrij was en dan konden ze gewoon komen. Geen gedoe met rekening met elkaar moeten houden of zo, maar wel lekker gezellig samen leuke dingen doen en bijkletsen. Eenzaam ben ik nooit geweest daar.

Eén jaar werd twee jaar. Toen zijn we weer een half jaar naar Nederland gegaan voor trainingen voor papa. En toen nog een jaar in Zweden. Toen moesten we kiezen. Voor altijd in Zweden blijven of terug naar Nederland. Zweden was heel leuk, maar het was niet ons thuis, het bleef als vakantie voelen en ik wilde ook weer gaan werken in Nederland, weer lekker werken met collega’s en weer eens lekker op missie. We zijn toen terug gegaan naar Nederland zodat Hielke gewoon in Nederland naar de kleuterschool kon. En toen kwam jij Torne, en daarna kwam jij Fébe en toen waren we opeens een heel gezin en waren we thuis. Nu begint mama dromerig te kijken en stopt ze met vertellen.

Fébe heeft het verhaal al vaker gehoord natuurlijk, maar telkens hoort ze toch weer nieuwe dingen. “Heeft Hielke blond haar omdat hij in Zweden is geboren?” vraagt ze. Mama glimlacht, “nee, waar je geboren wordt maakt niet uit, de kleur huid en kleur van je ogen en de kleur van je haar krijg je van je ouders. Maar het avontuurlijke van Hielke komt misschien wel omdat hij als klein kind veel in de natuur was en de hele dag buiten kon spelen. Daarom zijn we ook in deze boerderij gaan wonen, omdat we toch een beetje het gevoel dat we in Zweden hadden wilde houden. We konden niet meer zonder de ruimte en de vrijheid en natuurlijk ook niet meer zonder het logeer hutje voor opa”.